De Ramsar Conventie (1971), Het Verdrag van Bonn (1979), het Verdrag van Bern (1979), De Vogelrichtlijn (1979), de Habitatrichtlijn (1992), het mondiale Biodiversiteitsverdrag (1992), de Ecologische Hoofdstructuur (EHS) en de Natura 2000 richtlijn hebben geleid tot een sterk nationaal natuurbeleid met grote natuurbescherming- organisaties als Wereld Natuur Fonds (wise use), Natuurmonumenten (no use), Vogelbescherming (no use), Staatsbosbeheer (no use) en Provinciale Landschappen (no use).

Een groot draagvlak dat echter ons inziens begint af te brokkelen omdat die natuur met name in Nederland maar beperkt toegankelijk is en het gebruik ervan wordt ontmoedigd.

Het natuurbeleid concentreert zich op ongeveer een kwart van het Nederlands landoppervlak en omringende kustzeeën. De EHS heeft als grootste wateren de Zeeuwse Delta, de Waddenzee en het IJsselmeer. Op het land is de Veluwe het grootste gebied met daarnaast bijna 200 kleinere gebieden die bescherming genieten. Velen niet met elkaar verbonden middels nog aan te leggen robuuste verbindingszones, waar de politiek over verdeeld is.

Bij de Tweede Kamer is inmiddels een wijziging van de Natuurbeschermingswet ingediend waarin de internationale Habitatrichtlijn is verankerd. Dit betekent dat de bescherming van de EHS gebieden die tevens Vogelrichtlijn- of Habitat-richtlijngebied zijn wordt verzwaard.

Een goed voorbeeld hiervan zijn de Flevopolder en de Noordoostpolder, eindeloze grootschalige kale akkers in de winter en met name monoculturen van granen, aardappelen, bieten.

In de Handreiking Bestemmingsplan en Natuurwetgeving wordt nog onlangs gewag gemaakt van een verbreding van natuurbeleid, te weten

Maar papier is geduldig en in de praktijk is dat hooguit en toekomst utopie, een utopie totaal verschillend van die van Vera van SBB, die blijft vasthouden aan het herscheppen van oernatuur met intrinsieke waarde en als zodanig ontoegankelijk voor de mens. Het levende bewijs zijn de oerrunderen en de voorhistorische paarden, goedkoop voor het onderhoud en het openhouden van bossen en struikgewas. Alleen het is geen natuurbeheer zoals wij voorstaan, maar eigenlijk veehouderij op grote schaal. Dit schept geen biodiversiteit.

Het Natuurplanbureau in 1997 merkt op dat weliswaar het areaal natuurgebied weer toeneemt in Nederland maar dat de biodiversiteit nog wel steeds afneemt. De Natuurbalans 2004 spreekt van grote verschillen wat de kwaliteit van de natuur betreft.

Zo blijkt dat veertig procent van de broedvogels zich binnen de Vogelrichtlijngebieden uitbreiden, maar dat ze in agrarisch gebied sterk in aantallen achteruitgaan.

Overigens verschuift de balans van prooidieren in lucht en op de bodem ten gunste van de  lopende en vliegende predatoren op een wijze nog nooit eerder gezien in Nederland. Des te dramatischer omdat de roofvogelstand nog maar enkele decennia geleden zo gedecimeerd werd door gechloreerde koolwaterstoffen die werden gebruikt om insecten in het productieland van de boeren te bestrijden.

Twee voorbeelden volstaan. Een halve eeuw geleden waren er voor iedere buizerd duizend patrijzen, nu is de verhouding – als gekeken wordt naar het aantal broedparen – slechts een op een. Een kwart eeuw geleden waren er twee aalscholverkolonies en slechts enkele duizenden vogels, nu zijn er meer dan vijftig en 25000 vogels in totaal, die een gigantische aanslag plegen op onze vissen in het IJsselmeer en de zoete binnenwateren.

In een brief van de ministers Dr. C. Veerman en Drs. P. van Geel van 12 november 2004 die als onderwerp heeft “Biodiversiteit in de Landbouw” wordt dit begrip als volgt omschreven:  “Het geheel aan plantaardige en dierlijke genetische bronnen, bodem- en micro-organismen, insecten en andere flora en fauna in agro-ecosystemen, alsmede elementen van natuurlijke habitats die relevant zijn voor agrarische productiesystemen”.

Daarbij wordt onderscheid gemaakt in;

De Stichting Behoud Natuur en Landschap (SBNL) heeft samen met de Koninklijke Nederlandse Jagersvereniging (KNJV) al een kwart eeuw aan dit probleem gewerkt, maar hierdoor is slechts minder dan duizend hectare boerenland opgeknapt met kleine landschapselementen, een druppel op een gloeiende plaat. Andere particuliere instanties, met name de Federatie Particulier Grondbezit, hebben met hulp van subsidies van de Provincies en Overheid in dezelfde richting goed werk gedaan.

Dit alles is ruim onvoldoende geweest en heeft Jaap Dirkmaat, bekend van zijn beschermingsdrang voor das en korenwolf, doen besluiten om enige jaren geleden de Vereniging Nederlands Cultuurlandschap op te richten en een Deltaplan voor het Landschap te schrijven.

Daarnaast is onder zijn paraplu onder andere de Stichting Landschapswacht actief, die terreinen - in beheer bij Natuurmonumenten en Staatsbosbeheer - aan een kritische blik onderwerpt en tot de conclusie komt dat het natuurbeheer door die grote organisaties alles behalve perfect is. Dat er zelfs grote mistoestanden bestaan in vele van die gebieden, waarbij landschapselementen, zo nodig voor optimale biodiversiteit, massaal zijn verdwenen.

De Plattelandsalliantie Nederland (PAN) deelt deze visie ook. In ons manifest “Het Groene Waas: over oernatuur, boerennatuur en stadsnatuur”  pleiten ook wij voor de boer als de centrale figuur in het opknappen van het boerenland en vinden wij dat een en ander structureel aangepakt moet worden over een periode van tenminste een kwart eeuw, waarbij het aanleggen en onderhouden van de functionele ruimte naast de productieruimte in de bedrijfshuishouding van de agrariër moet passen, zodat hij een goede boterham verdient aan een en ander en permanent belang heeft bij een biodivers land om hem heen, waarin vele mooie landschapselementen zijn opgenomen.

Het krampachtige omgaan met onze Kroonjuwelen en het gebruik van al te veel verbodsborden dient uitgebannen te worden. Het is een van de grootste oorzaken van draagvlakverlies op het platteland voor de kolchozachtige rijksnatuurgebieden en die van Natuurmonumenten. Minder bordjes en meer en beter onderhoud  en minder runderen en paarden, zouden een verademing kunnen worden. Er zijn te veel onbegrepen regeltjes en beperkingen die de mens in de natuur beknotten.

De Belgen noemen hun alliantie op het platteland, het platform buitengebied, dat streeft naar natuurgebruik en natuurrecreatie. Naar “verstandig gebruik” zoals door plattelanders altijd al is gedaan, Geen utopisch “nieuw”natuurbeleid waarbij middels “salami-techniek” het natuurgebruik en de natuurrecreatie is afgebouwd en de mens uit de natuur is gebannen. Zaaien om te oogsten mag niet meer.

De volksbeweging sinds 2000 heeft een indirecte aanhang - middels dertien organisaties - van 650.000 leden en is inmiddels rechtstreeks betrokken bij de inrichting van het platteland als adviserende belangengroep, bij vrijwel alle overheidsinstanties die daarbij in het Vlaamse land betrokken zijn. Het Platform Buitengebied verenigt hengelaars, jagers, grondeigenaars, bosbouwers, de landelijke gilden, het algemeen boerensyndicaat, de hippische en kynologische bonden, de vereniging voor historische woonsteden, waterskiërs en anderen.

De Plattelandsalliantie Nederland (PAN) breidt zich snel en sterk uit en in Noord-Holland, Flevoland, Limburg en Overijssel zijn oprichtingsteam bezig de provinciale allianties op te zetten. In de andere provincies zijn ook reeds oprichters actief en het gedachtegoed, gebaseerd op dat van de Engelsen (Countryside Alliance van 1997), de Vlamingen (Platform Buitengebied) en de Friezen (Friese Plattelands Alliantie) is in ontwikkeling.