Ode aan een blauw Wildebeest

De immense kuddes op de savannes van Kenia
Vredig grazende gnoes als symbool van Afrika
Trekkend door de gevaarlijke krokodillenrivier
Waren op mijn netvlies gebrand maar ver van hier

Hier in het land van de Kalahari en de Namib
Hier in de nu grazige graswoestijnen van Karibib
Hier jaagde ik op het blauwe wildebeest
Hier vierde ik mijn mooiste jagersfeest

Oude bullen worden door de kuddes verstoten
Ze blijven in de buurt van hun soortgenoten
Ze vormen territoria rond hun gezamenlijke kroost
Slechts dit is in hun ouderdom hun schrale troost

De ouden blijven op gepaste afstand van elkaar
Wie weet helpen ze nog tezamen bij dreigend gevaar
Wie weet wat er in hun hersenen speelt
Wie weet hoeveel liefde en leed ze hebben gedeeld

De halfblinde was een gouden gnoe groot en sterk
Van koptrofee tot schouder tot schoftig achterwerk
Hij was slim en uitgekookt en nog immer snel
Hij zag de jager komen en herkende hem wel

Nog was daar het gebrom van dat grote vierkante dier
Weer waren daar de tweebenige stippen nu bijna hier
Ze kwamen geluidloos en onzichtbaar naar hem toe
Hij schrok nog een keer wakker werd daarna dodelijk moe

Hij zal worden opgetekend in de annalen van Namibia
Hij is het ultieme symbool van de jacht in Afrika
Hij leefde nog in uitgestrekte vrije wildbaan
Niemand die hem ooit zei waar hij moest gaan