2 maart 2003

 
Een jagersfeest in Parigi met honden en wilde zwijnen
of
Adu babi dengan anjing

 
Beste Peter, Toine, Servaas, Zweitse, Henk en Jaap,

Iwan de Verschrikkelijke woont naar Nederlandse begrippen behoorlijk verschrikkelijk. Tussen oceaan en kokosnotenbomen plantage in een klein bamboehuisje met daar omheen hutten, hokken en afrasteringen met allerlei dieren, zoals geiten en kippen, een varaan en zes honden die worden afgericht voor de jacht. Voor de jacht op wilde zwijnen wel te verstaan.
En alleen maar aangestampte leem op de grond, behalve in het huisje op verhoging waar ze slapen en koken. Groot houten platvorm in de buitenlucht voor het huis onder een mooie boom, zoals ik al eerder beschreef voor de huizen hier. En hier en daar wat kapotte, gekleurde, afgedankte plastic zakjes voor de decoratie op de grond.

Iwan heeft een leuke vrouw met twee kleine kinderen, maar er loopt ook nog een derde jochie rond waarvan de moeder niet bekend zou zijn. Familieleden komen af en aan en het was er een drukte van belang vanmorgen toen ik arriveerde in de Kijang met Pak Kishnu aan het stuur, over een modderpad met veel hobbels en gaten, met veel plassen ook, want er valt af en toe een flinke bui hier in deze tijd van het jaar.

Het is groen hier tussen de kokospalmen met daaronder veel cassave, de kleine boomachtige broodvrucht en hier en daar een groentetuintje met pinda's, boontjes en tomaten. Prachtige pagoda planten met de grote rotsbruinrode bloementrossen, veel bougainvillea's in verschillende kleuren, misschien wel de meest verspreide sierplant ter wereld, bananen natuurlijk, allerlei vruchtbomen. Het is een gezellig zootje met veel jungle, maar zoals gezegd ronduit verschrikkelijk in de ogen van een Nederlandse huisvrouw.

Vele gekleurde vlinders maken het geheel levendiger, vooral voor mezelf, die zo geïnteresseerd is in kupu kupu en een klein "witje" van de Pieridae met nogal wat geel en oranje er in trok mijn speciale aandacht en heb ik waarschijnlijk niet in mijn collectie.

SinSin was er met zijn vrienden uit Bandung, met een groene Toyota Landrover, waar  voorop een metalen kooi met een geweldige pitbull terriër er in en achterop ook nog eens twee van die aan de auto gelaste kooien met woeste honden. Iwan en zijn maatjes brachten via het dak nog eens vier honden in de achterbak van het groene Jagershonden Machien, met wel een dozijn koplampen voor het donkere Junglewerk, en weg waren me naar Parigi, naar het grote Jagersfeest, dat enkele keren per jaar daar gehouden wordt, met name op Idul Fitri, het Islamitische Nieuwjaar, maar ook in maart en augustus.

Het werd een ware triomftocht over de weg van Pangandaran naar Parigi. Bij het zien van het Grote Groene Gevaarte met hond in kooi voorop, een stel jagers bovenop en honden achterop, keken alle mensen om, lachten en zwaaiden en wensten ons kennelijk veel geluk. Wist ik veel wat me te wachten stond. Nou dat wist ik dus gauw genoeg, want net buiten Parigi sloegen we een landweg in tussen de rijstvelden, gingen enkele honderden meters omhoog de jungle in en kwamen op een plek met veel lawaai en nog veel meer mensen.

Een ding was me nu inmiddels wel duidelijk geworden: een jager in Indonesië, speciaal een varkensjager, is een volksheld en ik als de Witte Grootwildjager zou nu wel gauw een Levende Legende worden.

Het hele dorp was leeggelopen, wat zeg ik hele dorpen waren leeggelopen en er waren duizenden mensen op een grote open plek in de jungle waar een heuse ronde bamboe arena was gebouwd met een diameter van zo'n veertig meter en bamboe schotten waar geen zwijn of hond doorheen zou kunnen. Op ca. twee meter hoogte waren balkons in de rondte met bamboe balustrades en een fantastisch uitzicht op het spektakel wat ongetwijfeld komen zou.

Rondom de bamboe arena waren de gebruikelijke warungs waar gegeten kon worden, overal werd tropisch fruit aangeboden, speciaal de kleine lichee - ramboetanachtige vrucht - met bruine schil waarvan Rene en ik de naam niet paraat hebben nu, want het is iets anders dan de klengkeng van Yogya meen ik. Ramboetans waren er ook in overvloed trouwens.

Een kwart van de cirkel buiten het bamboe bouwwerk was gereserveerd voor aangelijnde honden, die voortdurend werden binnen gebracht en aangevoerd. Aanvankelijk telde ik er zo'n twintig, maar naarmate de ochtend vorderde waren er wel vijftig. In het midden van de arena was een vierkante bamboe kooi gebouwd die zeer solide leek en daar zouden twee wilde zwijnen in zitten volgens Iwan, een kleintje en een grote. Maar er waren er nog zeven in een hok onder de balustrade precies tegenover het hondenkwartier aan de overkant ook, van waar ik al gauw voor 7000 rupiahs een houten zitbank had kunnen regelen. En bij die zeven zat een hele grote werd gefluisterd.

Ik had proviand bij me, zoals gekookte eieren, boterhammen met kaas, appels, peren en vruchtensap en nog heel wat sinasappels ook. Heb ik allemaal gedeeld met het kleine grut om me heen. Want het was een feest voor jong en oud. Het krioelde er van de kleintjes zoals overal in Indonesië. Een volksfeest dat de hele dag zou duren bleek inmiddels.

In de Ring, de Arena, bleken zo'n tien a twaalf stoere kerels actief te zijn. Enkelen, niet met rode lappen voor de stieren, maar met jute zakken voor de zwijnen. Want als die beesten kwaad worden en dat worden ze onder de omstandigheden die ik zal schetsen al gauw, dan vallen ze ook de mensen aan en die stoere jongens - de meesten met haren zo lang als bij een vrouw en in T shirts en vieze halflange broeken gekleed (nee niet in het stemmige jachtgroen waar de Nederlandse jager zich zo graag in kleedt) - ontwijken dan op precies dezelfde manier als een stierenvechter de stier ontwijkt.

Het eerste zwijntje van ca. 25 kilo werd losgelaten en begon als een razende cirkeltjes te draaien langs de bamboe schotten onder de balustrades. Een spreker hield de stemming er in, middels een galmende microfoon. Geluidsoverlast is een woord dat in Indonesie niet bestaat. Met wat "levende" Javaanse muziek op de achtergrond was er veel sfeer en geen enkel rustig moment dus. En bij iedere spannende episode van de gevechten verhief de spreker des microfoons zijn stem en bracht verslag uit van het gevecht. Ik dacht in het Sundanees.

Het zwijntje - laten we hem voor het gemak Junior noemen - liep zich eerst moe en vervolgens kwamen vier hondenbezitters met hun honden door een klein vierkant luik, vanuit het hondenkwartier, de arena binnen. De intocht der gladiatoren met bungelende hond in de armen, daar leek het op. Alle honden luidkeels blaffend en in opgewonden staat,  omhangen met vervaarlijke leren halsriemen met glimmende knoppen en toestanden, toeters en bellen, zoals dat bij de Hell's Angels in zwang is.

Tot vlak bij het varken en met een ophitsende kreet werden de vier honden tegelijkertijd van verschillende kanten op Junior afgestuurd, dat er vrijwel onmiddellijk een uitkoos en met een kopzwaai het hondje buitelend de lucht in stuurde. Foutje van het varken, want dat is te vermoeiend en gevaarlijk, dan pakken de anderen van achteren. Het duurde even voor het varken dit begrepen had en met de kont tegen de bamboewal aan ging staan links en rechts met de kop zwaaiend, een oorveeg verkopend als een blaffende hond te dichtbij kwam. Kon weinig kwaad want tandjes had het diertje nog nauwelijks.

Had een hond zich vastgebeten ging er een fluitje en sprongen de helpers toe om zwijn en hond weer los te krijgen. Als zo'n hond hangt, bijvoorbeeld aan het bovenbeen, dan blijft hij hangen, dus dan is de lol er gauw af. Afgelopen uit: eraf en weg. Training voorbij. Volgende stel, iedere keer twee, drie of vier of soms wel eens vijf of zes tegelijkertijd. En dat terwijl het zwijntje alsmaar moeier werd natuurlijk.

Het trok al gauw naar de zoel die er was gemaakt, waarnaast een grote ton met water stond, water dat dan met emmers barmhartig over Junior werd uitgegooid om weer op krachten te komen voor het volgende stel terriers, rothweilers, pitbull terriërs (favoriete ras) en heuse pitbulls. Maar die laatsten werden op dit moment nog niet ingezet. Die kwamen pas later aan de beurt zei Iwan. En dat zwijn ging dus zo'n half uur door de hel totdat het niet meer opstond en het afgevoerd werd, nadat al wel twintig tot vijfentwintig honden hun trainingsrondje hadden afgewerkt.
 
Sommige honden deden van ellende niet zozeer in de broek, maar op de grond, ergens ver weg van het zwijn, tot grote hilariteit van het publiek. Sommige honden waren te scheel om te zien waar het zwijn zich ophield. Een afgang voor de bezitters die de honden weer netjes uit de arena moesten dragen als het fluitje was gegaan. En dat fluitje ging steeds vlugger naarmate het zwijntje moeier werd, soms al na enkele seconden want dan hing er al weer een.

Ja, pas op, beste weidelijke jagers in Nederland, dat brengt geld in het laatje want iedere hondenbezitter moet voor iedere hond wel mooi 10.000 rupiahs betalen, pak hem beet een dikke euro, om mee te mogen doen. Om mee te mogen trainen op de wilde varkens. Of er bij die eerste groep op dat kleine beestje - onze arme Junior - al een hond met een A diploma zat waag ik te betwijfelen: het waren duidelijk beginners.

Het volgende varken was naar mijn voorzichtige schatting eentje van vijfenveertig kilo en liet ook nog echt geen hauwertjes zien. Een tweede kleiner varkentje kwam per abuis ook los. Foutje, dus dat moest effe gevangen worden. Grote hilariteit toen de zakkendragers met hun jute zakken erachter aan gingen hollen en met zak en al zich over het diertje probeerde te storten zonder enig resultaat. Gelukkig verdween het diertje bij het rondrennen in de opening waar het uit gekomen was en was dit probleem van twee varkens tegelijkertijd weer snel opgelost.

Dat tweede varken was er een met achter op de rug kalende witte ouderdomsplekken leek het wel. Staander, een ervaren oud varken dat bij het binnenkomen van de honden gewoon op een plek bleef staan precies tegenover waar ik zat en dan de honden vakkundig van zich afhield. Het fluitje ging meermaals, zonder dat er een hond zich had kunnen vastbijten. Een soort patstelling.  Ik dacht nog even dat dit dier wegens keurige taktiek gespaard zou worden, maar niks hoor.

Want bij de volgende series honden werd er een binnengebracht die precies wist hoe hij dit varkentje moest wassen, of liever moest vastpakken. Met grote snelheid kwam de grote pitbull uit de armen van zijn meester en voor het varken wist wat er aan de hand was hing de pitbull aan de rechterpoot en was niet meer los te krijgen, terwijl de andere honden ongenadig aan alle kanten beten en toehapten. In dit geval ging het fluitje effe niet om Staander enigszins te verzwakken voor de volgende ronde van nog te trainen honden in opleiding voor het C diploma.

Want hoe meer rondes het varken op de been bleef en niet voor pampus in de zoel bleef liggen, hoe meer honden er op getraind konden worden, hoe harder de kassa rinkelde nietwaar beste weidelijke jagers van Nederland. Tien rondjes van vier honden per keer was mooi effe 400.000 rupiah. Tel uit je winst van ca. vijftig euro.Het was regelrechte business GVD.

Dus Staander ging ook ten onder en zelfs vlugger dan ik had gedacht. Het eerste uur van het dolle festijn was om en een derde zwijn van pakweg 55 kilo werd de arena in gebracht. Springer, want dat dier sprong wel twee meter hoog tegen de balustrade omhoog om weg te komen. Het had al de helft van zijn energie verspeeld nog voor de eerste groep honden aan de bak mocht. 
 
Moest ook voortdurend rijkelijk met emmers water nat worden gehouden in een later stadium, want het was een dol varken, dat trouwens ook een van de stoere helpers in de Arena pardoes omver liep. Had zijn jute zak niet goed gebruikt en was er teveel achter blijven staan. Dat was lachen geblazen natuurlijk en het moet gehoord zijn tot in Nederland. Het toppunt van hilariteit - vooral voor de kleintjes - om je door een wild zwijn van de sokken te laten lopen. Maar ook Springer had maar een half uurtje van leven in die varkenshel van Parigi.

En net toen het eentonig dreigde te worden werd een echt groot varken binnengebracht. Pak hem beet vijfenzestig kilo en zowaar met wat kleine hauwertjes van enkele centimeters. Ja want ze riskeren hun prachtige honden toch echt niet aan een Ever, een Keiler met heuse slagtanden. De hauwers worden dan net zo lief verwijderd. Laf dus, maar ja, een hond kapot is natuurlijk een enorme schadepost. Tel uit je verlies.

Hoe dan ook, dat grote varken - Hardloper - liep nog maar even rond en daar kwam een echte hond de arena in. Een gigantische pitbull met een verschrikkelijk woest uiterlijk. Begon zo hard te rennen dat hij zichzelf over de kop liep, wederom tot grote hilariteit natuurlijk van het volk. Een enorme pitbull die kopjerollend, haasje over slaat van de adrenaline, terwijl het varken hard zijn rondjes draaide. Maar dat was maar even.Het zwijn draait zich om op het moment dat de pitbull er praktisch is en slaat met een wilde kopslag naar de hond die netjes ontwijkt en al een poot te pakken heeft nog voor iemand ook maar heeft kunnen kikken.

Het tweetal draait als een razende tol door de arena, maar die pitbull laat natuurlijk nooit meer los. Fluitje meneer, wat zeg ik de fluitist hield niet meer op en floot of zijn leven ervan afhing en ja hoor alle stoere helpers met alle zandzakken storten zich op het geval met twee staarten aan weerszijden en rollen ermee door het zand, totdat de houten wig geplaatst kan worden in de bek van de hond en de vang losgewrikt kan worden. Een zwaar karwei bij deze hond der honden, de moeder aller pitbulls.

Als honden winnen is iedereen blij, als het varken aan de winnende hand is houdt iedereen zich stil. Alleen ik ben inwendig blij als het varken een hond goed te pakken krijgt. Ik denk er anders over. Laat natuurlijk vooral niks merken.
 
Ik sta aan de kant van het zwijn natuurlijk, maar ga dat niet van de daken schreeuwen hier. Waarom ik aan de kant van het varken sta? Vraag niet waarom, want dat zal wel een foutje zijn in mijn opvoeding, begrijp me wel, vanuit Indonesisch standpunt bekeken natuurlijk. Zou het een godsdienstige kwestie kunnen zijn?

De tweede gigantische pitbull hangt ook binnen de seconde aan Hardloper en vreemd genoeg heeft het veel grotere zwijn geen enkele kans tegen een van deze honden die natuurlijk jarenlang op deze manier getraind zijn.

De rest van het verhaal is meer van hetzelfde en als de negen dood zijn krijgt Iwan de Verschrikkelijke ze mee want ze worden graag door de Chinezen gegeten. Het is goede handel, zelfs in een land met voornamelijk Muslims die geen wilde varkens eten omdat ze onrein zouden zijn. Ook bij mij - of liever bij Kiki - komt er helaas geen wild zwijn in de diepvries, al zeg ik nu honderd keer dat een coteletje van een wild zwijntje het lekkerste vlees is dat ik ken. Ik zal het vanaf nu in mijn leven met kreeft moeten doen (Rakimin had er trouwens een van bijna twee kilo vandaag op de dag van het Jagersfeest)

Wat denk je Zweitse, dit is toch een pracht verhaal voor De Nederlandse Jager, nietwaar? Daar zijn die jachtprietpraterijtjes vanuit Nederland toch niks bij, of wel soms? Kan zelfs in het hondenkwartiertje van het blad geplaatst worden? Onder de titel "Op het A diploma voor de Zwijnhond van de Jungle".

Onder Soeharto waren deze praktijken verboden maar nu de democratie min of meer hersteld is doet de politie weer een oogje dicht en het jagersfeest voor het volk kan weer gehouden worden.

 Weidmann's Heil aus Indonesien: Adu babi dengan anjing,