Naar de Zak van Beveland

of

Goes waar de PvdA gooide met eieren

in

Het land van Jan van Borssele en Jacoba van Beieren

Beste Peter,

Het is dinsdag tegen het middaguur nu en Henk de Boer kwam weer met kievitseieren, in ruil waarvoor ik hem een entrecote en biefstuk van een jonge Schotse Hooglander heb gegeven, klaargemaakt door mijn nieuwste vriend de  Leusdense slager Jan-Dirk Zonnenberg, die vorige week donderdagavond op de Jachtsoos van Amersfoort en omstreken, nog een ree heeft uitgebeend, tot en met de spiergroepen die de "ezel" en de "haring" heten. Het stukje de ezel is zo mals dat zelfs een ezel er niks aan kan verprutsen als hij de culinair wil uithangen, althans zo luidt het verhaal achter de naam van dit spiergroepje in het dijbeen van een viervoeter. Door Ton Pols ter plekke bevestigd en Ton, de voorzitter van ons jachtcluppie, was een beste slager in Scheveningen.

Bij opbod bracht dat ree uit Den Treek toch nog bijna 200 euro op, maar ik beging de grote fout om de rollade te kopen van het buikvlees en dat was niet al te best, zo bleek bij het Paasdiner bij Vincent en Linda thuis. Zo zie je, zelfs een oude jager is nooit te oud om te leren. Maar nu al dwaal ik af van mijn verhaal over afgelopen weekend in Zeeland, van mijn eerste treinreis in pakweg twee jaar tijd, sinds ik ziek werd. Van Leusden met de taxi naar Amersfoort, met de trein via Utrecht en Rotterdam Centraal, waar ik moest overstappen van perron elf naar zes, op de trein naar Vlissingen via Roozendaal en Goes natuurlijk. Loes, de vrouw van vriend Gert pikte me daar op en bracht me naar het Bolsjoi, Grandcafé en Hotel, op de Markt.

De Markt had dankzij Loes, die een hoog baantje heeft op het Gemeentehuis, een opknapbeurt ondergaan en nieuwe stenen en plavuizen gekregen plus speciaal ontworpen hoge moderne lantaarnpalen van slingerend staal denk ik, prachtige nieuwe dingen tussen de klassieke panden rondom en het imposante Stadhuis, schuin voor de Grote Kerk. Een straatje verderop liggen hier de fundamenten van het Slot van Jacoba van Beieren en haar Heer Jan van Borssele, zichtbaar in de kelder van een Grieks restaurant. En Loes en haar VVD wethoudster Sophie van 't W. hebben daar plannen mee. Het zal worden uitgegraven en in ere hersteld, zonder afbreuk te doen aan de historie.

 Er was eens een wethouder van de PvdA in Goes

Die werd onlangs gewipt door Blonde Sophie en Rooie Loes

Het linkse volk heeft van de weeromstuit gegooid met eieren

In het land van Jan van Borssele en Jacoba van Beieren

 

Het college is nu gevormd door de VVD en SGP met het CDA

Tot de volgende verkiezingen bleef slechts de oppositie voor de PvdA

Nu kan het Slot van Jacoba en Jan versneld herrijzen in Goes

Dankzij de vooruitstrevende politiek van Blonde Sophie en Rooie Loes

 

Ja en vergis je niet beste Peter die politiek van die sterke vrouwen in Goes heeft de landelijke pers gehaald. Terwijl het land naar links boog onder leiding van Wouter Bos, boog Goes naar rechts en wipte een geachte PvdA wethouder die er van zijn 34ste tot zijn 49ste had gezeten en die dwars lag bij vele vooruitstrevende ideeën om Goes weer op de wereldkaart te krijgen. Hij was meer van de status quo dan voor de vooruitgang. Althans zo is het me verteld door Loes en Sophie (Sophie is niet Sophietje van Kleef van dat liedje en ranja met een rietje).

Voor de gelegenheid en om mijn herinneringen op te frissen, blader ik even in mijn nieuwste aanwinst van de boekenkast "Het Land van Maas en Waal" van Vic van de Reijt uitgegeven door ons aller Bert Bakker en citeer:

Sophietje van Johnny Lion (1965)

laatste strophe

 

Zij dronk ranja met een rietje

Mijn Sophietje

Op een Amsterdams terras

Toen wist ik dat mijn Sophie

De liefste was

 

Laat ik nu, al bladerend in het deel van het boek dat Liedjes over Meisjes heet, er ook nog een tegenkomen over Loesje, het liedje "Wie is Loesje",  zodat ik me genoodzaakt zie, om jaloersheid uit de weg te gaan, ook hier een klein stukje van te citeren:

  

Wie is Loesje van The Ramblers met Wim Poppink (1939)

refrein

 

Wie is Loesje?

Wie is toch dat snoesje?

Loesje is het meisje van de drummer van de band

Daar gaat Loesje

Met dat mooie bloesje

Loesje vindt de drummer toch zo'n echte leuke vent

Hoor daar speelt hij net een break

Zij voelt in haar hart en steek

Wie is Loesje?

Wie is toch dat snoesje?

Loesje is het snoesje van de drummer van de band

 

Overigens kent dat deel van het Liederenboek nog wel meer liedjes met een meisjesnaam, zoals Johanna een meisje van zeventien jaren; Louise zit niet op je nagels te bijten; Marina, Marina, Marina kom dans nog een keertje met mij; kleine kokette Katinka; Sien laat eens zien, Sien laat eens zien; Margootje, Margootje, ze klom op mijn broodje; Marietje van "Maar in het bos daar zijn de jagers". Mooie flarden van herinneringen aan Neerland's liedjescultuur, de poezie ervan en de deuntjes erbij. Neurie er maar even lekker op los beste Peter bij het vervolgen van dit verhaal. Van Rijk de Gooyer, Lou Bandy, Rocco Granata en Beuno de Mesquita, De Spelbrekers, Toon Hermans, Wim Sonneveld, Hydra.

 Zaterdag in de middag kwam ik dus aan in mijn hotel, maar niet nadat ik al bij Gert en Loes thuis in 's Heer Hendrikskinderen was geweest, een Zeeuws dorp met een ziel en opbloeiende lentetuinen nu. Gert stond zijn bemoste grasveld te verticuteren met een gehuurd apparaat en daarbij komt wonder boven wonder het mos omhoog van tussen het gras, dat daarbij nauwelijks zelf wordt uitgetrokken. De klassieke bordertuin met veel vaste planten, zoals de schoenlappersplant nu in weelderige paarse bloei en hier en daar wat bloeiende bolgewassen en de alom vertegenwoordigde gele narcis, omringd door struiken en met een roze Japanse kers in volle bloei, was precies het soort tuin dat hier mee helpt met het bezielen van dit kerkdorp. En de harmonie met de tuinen ernaast, enigszins in de schaduw van hoge platanen in het kronkelige straatje, grenzend aan boerenweilanden.

De witte wijn, een Slowaakse Furmint, was fruitig en fris en had ik al meer dan half op toen het tijd werd om naar het Bolsjoi te gaan. Mijn favoriete hotel in Goes, wat zeg ik van heel Zeeland. Met onder een café restaurant en aan de wand twee enorme olieverfschilderijen met Russische hoftaferelen en springende dansende Kozakken. Hoe die Russische banden zijn gelegd weet ik niet maar er is natuurlijk heel wat gebeurd sinds Jacoba en Jan Goes hebben gesticht in de diepe donkere Middeleeuwen.

Dat was pakweg zevenhonderd jaar geleden en denk er om dat over nog eens zevenhonderd jaren Jacoba van Beieren in een adem zal worden genoemd met Sophie en Loes van Goes, omdat die vrouwen de edele Jacoba en haar Jan aan de vergetelheid zullen hebben ontrukt. Het Zeeuwse meisje is tot Zeeuwse vrouw geworden. En de Hollandse kenau is uit haar as herrezen nu Rita recht door zee gaat. Lang Leve de VVD alhoewel ik nu van het CDA ben.

Helaas was het in de Michelin gids genoemde restaurant Het Binnenhof gesloten wegens vakantie en daardoor het beste en beroemdste restaurant van Goes tijdelijk dicht. Mijn herinneringen van het culinaire deel van mijn hersenen zijn nooit meer uit te wissen en daarbij spelen Zeeuwse platte, Oosterscheldekreeften, lamsoor en zeekraal en zelfs jonge patrijzen een dominante rol. De gerant en Gert zijn bevriend en de eerste meende het toen hij me eens zei dat Gert's keuken van de twee de betere is en dat wens ik hier van ganser harte verder te illustreren en voor het nageslacht vast te leggen. Dus blijf nog effe aan de lijn beste Peter, culinair Delfts genie in het Zwitserse.

Dwaal weer even noodgedwongen af van mijn verhaal uit het Zeeuwse, nu ik zojuist gegeten heb. Gekookte aardappels met gekookte spinazie, een entrecot van een Schotse Hooglander met een rode wijnsaus gemaakt met fond van eend en morieljes. Met mijn favoriete wijn van Wijnhuis Thiessen die een uitgebreid palet van heerlijke wijnzuren aan de dag legt. Een prima vervolg op wat kievitseitjes en verse radijsjes om het voorjaar in de Gelderse Vallei aan de rand van de Utrechtse Heuvelrug eer te betuigen.

Terug bij af heb ik net een dutje gedaan in het Bolsjoi en staan Gert en Loes klaar om met mij over het Marktplein richting Maria Magdalena (sinds kort de gedoodverfde echtgenote van Jezus met kinderen en vandaar de Franse Merovingische geslachten) Kerk te lopen en om de hoek naar het op een na beste Restaurant van Goes te gaan. Mooie ambiance waar, zo vertrouwt de waard ons al gauw toe, ook de sympathieke enigszins mysterieuze vrouw van onze huidige Minister President Jan Peter wel eens komt eten.  Jan Peter B. een man uit het Zeeuwse hier niet ver vandaan die in Goes op de middelbare school ging. Dus denk er om, de Zeeuwen zijn nog immer sterk, wat zeg ik in opkomst en niet alleen de vrouwen.

Het was alleszins de moeite waard. We namen het voorkeursmenu van de Kok met asperges, alhoewel ik er daar maar eentje van in drieën gesneden bij het lamsvlees kreeg, waar wel natuurlijk lamsoren bij geserveerd werden en dan de groene wel te verstaan. Gert de fijnproever mopperde er een beetje over omdat ze volgens hem nu gekweekt worden in zoutwater en niet in zeewater, volgens zijn smaakpapillen een verschil van dag en nacht, met de echte wilde van de schorren. De vele wijnen, ik meen vijf, paste bij de liflafjes zoals een rolletje van verse rauwe tarbot om te beginnen. Ik dronk en praatte erg veel. Er was ook zoveel om bij te praten. De tijd vloog als die van het licht. Zo zat ik en zo stond ik weer met jagershoed, extra lange jas van Henk Weijburg die ik net erfde, met wandelstok en stijve botten.

De zondag kwam laat op gang. Ik haalde het ontbijt nog net om half elf en at twee sneetjes brood met kaas en een zachtgekookt eitje. Ik dronk koffie met melk, nu vaak koffie verkeerd genoemd al was er vroeger niks verkeerds aan. Café au lait in Frankrijk met weinig koffie onderin en heel veel hete gekookte melk erboven, was toch ook niet verkeerd Peter? Of was iedere Hollandse koffie na de opkomst van de Italiaanse espresso verkeerd? Gek toch, de ontwikkeling van de taal zelfs in een generatie, die van mezelf. Ze kijken je vreemd aan als je geen espresso wil. Ik wil gewoon ouderwetse koffie met melk. Niks verkeerds aan toch?

We togen naar Vlindertuin de Berkenhof in de Zak van Beveland, in Kwadendamme waar ook het stoomtreintje rijdt tussen Oudelande, Hoedekenskerke (het torentje van het dorpje lijkt niet op een hoedeken trouwens), Langeweegje naar 's-Heer Abtskerke. Een overdekte tropische tuin met passie (van de vele passiebloemen met de vele passievlinders) van 1200 vierkante meter, de grootste in Europa werd me door de eigenaar en zijn vlinderende dochter medegedeeld. Want ik was nog niet binnen of ze ontdekten dat ik een vlinderspecialist ben, althans vergeleken met het overgrote merendeel der mensheid.

Mijn voorstel om de Aristolochia tagala aan te planten en daarop van de grote ornithoptera's de soort priamus te kweken werd in dank aanvaard, maar was reeds gepoogd zonder veel succes. Maar ze zouden het opnieuw proberen. Ik zal je niet vermoeien met details uit het leven der Papillionaceae beste Peter, want die kun je nalezen in mijn eerdere hoofdstukken van deze Memoires, toen ik nog mijn uitgebreide verzameling van opgezette vlinders in Indonesië had en Ornitoptera paradisea van een juta roepia's, gekocht op Bali, in mijn verzameling had.

Vooral georiënteerd was deze tuin op Midden Amerika met poppen van vlinders van passiebloemen uit Honduras, die door inheemse families daar worden gekweekt. Een soort boerenjunglebedrijf waarbij de natuur niet wordt aangetast. Goeie indirecte ontwikkelingshulp vind ik dat, waar mijns inziens best subsidie voor verleend mag worden. Maar vader en dochter vertelden me dat ze zelf de broek moeten ophouden, daarom hier hun internet site www.vlindertuindeberkenhof.nl 

Het eten thuis bij Gert en Loes, nu met Sophie erbij was een lust voor de neus en de tong en ook het oog kwam niet tekort. Een lust der zinnen. Met als hoofdgerecht reebiefstuk van Den Treek aangebraden en zacht gesmoord bij zestig graden in het ganzenvet. Daarbij een geclassificeerde Cru van de Pauillac uit 1976 en het geluk kon niet meer op. Met Slowaakse zoete dessertwijnen, zoals een Tokaji gemaakt met druiven uit vijf mandjes, omdat Gert in Slowakije zaken doet, onbekend maar voortreffelijk. Beter dan de beroemde Hongaarse naamgenoot.

Rijdend door het Land van Borssele, de Zak van Beveland, telden we wild en zagen we regelmatig fazanten en af en toe een haas. Ook in de trein heen en terug telde ik het wild en op de terugweg aan de noordelijke kant tussen Goes en voor Breda aan de Brabantse grens telde ik twaalf houtduiven, zes fazanten, zes eenden en twee hazen. Daar kwam goed de klad in bij het binnenrijden van Brabant en later de routes door Holland en Utrecht. Daar zie je wel nog duiven en hier en daar wat eenden, maar fazanten en hazen nauwelijks of niet. Zeeland is een jachtland en ik heb zin om er met Toine te gaan jagen bij de Rambo van Zeeuws Vlaanderen die een Franse voornaam (Alain?) draagt en die een veld heeft naast het veld waar onze toekomstige koning jaagt met zijn kornuiten. Ongetwijfeld op fazanten waarvoor Zeeland de Hollandse hemel op aarde is.

Ongelukkigerwijs zijn de Zeeuwen niet blij met de ontpolderingsplannen van Boer Cees op LNV. Land, ooit met veel moeite gewonnen van de zee, moet teruggegeven worden aan diezelfde zee om natuur te herstellen. Ik weet er het fijne niet van. Ben geen voor- of tegenstander maar zal me er in verdiepen, want het is belangrijk. Zeeland, een land om lief te hebben.

Met vriendelijke groeten, Jo in een historisch nostalgische bui