Beste Peter,
Deze "opeengestapelde" serie van e-mails reflecteert de
manier waarop ik af en toe werk. Terwijl ik schrijf
krijg ik ideeën die ik dan graag zo spoedig mogelijk wil
ventileren en opsturen naar de mensen die er iets mee
kunnen. Zo'n reeks maakte ik gisteren en het resultaat
was dat ik plotseling helder voor ogen had hoe
wetenschappelijke ontwikkelingshulp geoptimaliseerd
kan worden.
En nu blijkt - na een nachtje slapen - dat ik het wiel
opnieuw heb uitgevonden, want er is weinig nieuws onder
de zon.
De verschillende boodschappen hieronder spreken voor
zich en de conclusie is dat het weggeven van geld vanuit
Nederland,
zonder dat de verantwoordelijke personen uit
Nederland voor
het Project hier lijfelijk aanwezig zijn voor een groot
deel van de tijd, vaak tot een droevig einde leidt van
zo'n Project. Iets nieuws starten is in Indonesië niet
zo moeilijk, maar iets op de rails houden, iets opbouwen
voor de lange termijn, is nu eenmaal het grote probleem.
Dat weet iedereen best wel, maar het wordt niet genoeg
in gedachten gehouden, zeker niet in
Nederland waar
een en ander veel minder problematisch is.
De Missionaris kwam hier met geld en kwam hier ook zelf
werken en zelfs wonen. Dat heeft geleid tot het
katholicisme in dit land, een bloeiend geloof hier, ook
al is het aantal katholieken relatief gering. Een
voorbeeld van een Project met eeuwigheidswaarde, dat
succes had.
De Wetenschapper dient op analoge wijze hier met geld te
komen maar dan ook zelf hier te komen werken en zelfs
wonen, zoals ondergetekende. En uiteindelijk komen er
dan heus wel Indonesische toppers die het kunnen
overnemen, zoals er ook nu Indonesische bisschoppen
zijn. Maar dat duurt een hele tijd en begeleiding moet
er blijven want wetenschap is, net als het katholicisme
(en andere wereldgodsdiensten) universeel, en dient
wereldwijd geïntegreerd te zijn en te blijven. Het is
geen lokale zaak als je het goed en optimaal wil doen.
Nu is wetenschap hier juist wel een lokale zaak met een
eigen taal, met erg weinig openheid en veel te weinig
verbanden met de westerse wereld en ook
Japan,
India
en
China.
Zelfs Australiërs zijn er weinig hier. Het Engels hier
is een ramp en dient snel en sterk verbeterd te worden.
Gebruik van het Internet en verbeterde communicatie is
een absolute must, maar nog niet erg verspreid en
verbreid. En veel te duur.
Een computer whizz kid van ITB heeft trouwens net
software ontwikkeld waarbij je met je mobieltje -
middels een kabeltje naar je leptoppie - je email kunt
binnen halen, wardoor een Server overbodig wordt. Dat is
voor Indonesië een fantastisch zaak want gebruik van een
Server is te duur natuurlijk voor de meesten.
Het systeem hier is bovendien veel te veel op geld
verdienen gebaseerd en de ideologie en traditie om
basale top wetenschap te bedrijven is vrijwel verdwenen
hier, behalve bij de oude HBS-sers uit de tijd dat wij
hier nog wat aan opleiding deden (toegegeven: veel te
weinig). De nieuwe think tank die Habibi zojuist
gecreëerd heeft en die M.I.T.I heet is een stap in de
richting alhoewel de nadruk ligt op toegepaste research,
veel meer dan basale research.
De brain drain
kan pas
opgeheven worden als de brain sink wordt
aangepakt. Met andere woorden er moet veel geld gepompt
worden in laboratoria en de wetenschap hier en niet
alleen in Batam, vlakbij Singapore en Kuala Lumpur, want
daar gaat het meer om de levering van goedkope
arbeidskrachten aan buurlanden dan om wetenschap zelf.
En om toepassingen die geld opleveren. Niet om basale
research.
Hoor net trouwens dat bij Subang - halverwege
Jakarta en
Bandung - een
militair vliegveld uitgebouwd zou gaan worden tot een
nieuw internationaal vliegveld en dat daar in de buurt
een biotech industrie zou moeten verschijnen. Dat is
natuurlijk een prima zaak want dan heb je de academici
van de UI en ITB en noem maar op voor het "oprapen"
natuurlijk.
Kadarsyah en ik denken dat het een goede zaak is dat we
ons voorbereiden op een zelf op te zetten bedrijfje -
een consultancy - om het proces van de "biotechnalisering"
(toegegeven een lelijk woord, maar wel duidelijk) van
Indonesië te gaan stimuleren en begeleiden. Ik ben
"vrij" op
1/1/2005 als ik "consultant" word bij Sanbe.
Ik blijf dan gewoon mijn werk wel doen bij Sanbe, maar
daarnaast zet ik toch weer wat nieuws op.
Kadarsyah denkt er over om "weg" te gaan in Mei en zich
dan volledig te gaan wijden aan een eigen bedrijf, op te
zetten met mij samen. We zullen zien wat het wordt, maar
Pak Jahja heeft duidelijk krediet verspeeld bij ons die
samen toch zo'n 25 mensen aan het werk houden.
Ik moet me nu van de Baas o.a. gaan concentreren op het
"zout-in-de-pap" wat betreft het nieuwe ziekenhuis. Daar
ben ik dus nu mee begonnen en ik hoop dat jij in dat
nieuwe Ziekenhuis een vaste positie kunt verwerven,
zodat we meer kunnen samenwerken hier en een brug kunnen
slaan tussen ons geboorteland en ons woonland.
Wat denk je er allemaal van, beste vriend? Graag je
gerespecteerde mening, desnoods met veel sarcasme. Jo
