|
Chapter 219
7 April , 2006
The Hilgers'
way not the Hemingway
und
Funf mal Gold mit zwei Hegeschuss
and
A big game hunter once and for all
en
De vuurdoop van een whipper in
Dear Peter,
You will notice that part of the title of this
chapter of my life is also the title of my
Memoirs. Because for one week I felt like
Hemingway in his most glorious days in Africa.
Not in Kenia or Tanzania like the big bearded
man, the most famous of big game hunters,
perhaps with the exception of Theodore Roosevelt
one hundred years ago, but in Namibia as a
smaller bearded man (ten centimeters too short
of course, because as you know, I shrank lately).
So let me start with a poem to give you a
feeling about the "Sud-West" of German heritage,
now since 1990 called Namibia and dominated by
the Ovambo and the Herrero black african ethnic
groups, more specifically Sam Nujomo (see his
recent book "Where others wavered")":
The koedoe and
the gnoe; a poem for a friend
|
Of all countries
in Africa
My favourite is Namibia
Of all places in
Namibia
My favourite is the bushveld
Of all trophies in
the bushveld
My favourite is from the koedoe
Of all game
hunting to do
My favourite is for the gnoe
My friend
With no more
favourites left to state for you
If only you remember the koedoe and
the gnoe
|
The English, the Dutch and the German languages
are represented in the title and actually the
Dutch language with influences of Zuidafrikaans
will be used throughout the text, my proza and
my poems. This, because Namibia is the only
country on earth, not even Nederland, where
daily conversation with Walter and Katharina
Sibold and their Damara's such as Petrus and
Johannes, as well as my companion Hans van der
Heijden is in the three languages I speak and
understand: English, German and Dutch. Actually
a fourth language which I understand in part, is
used as well: Zuidafrikaans, spoken exclusively
by the "spoorzoekers" who in addition of course
speak a "klik" language, totally alien to our
languages and of the family of bushmen languages.
Funny sometimes - the clicks - especially during
the hunt and after a kill.
Which leaves my mother's tongue unaccounted for:
"Het Limburgs", close to "Het Vlaams". I will
try therefore to get a story accepted by De
Vlaamse Jager, recently recommended to me by
Henk de Boer. Unfortunately to publish in my
"dialect" is virtually impossible, unless I
become my own publisher.
Driving with Walter, our host the farmer and
professional hunter of NAPHA (the Namibian
professional hunters association) of Hummelshain
in the Okahandja district
through an area of Windhoek, I noticed street
names in three languages, for example
Mariastraat, Wilhelmstrasse en Hill Street.
Amusing, interesting and a bit strange. Nowadays
the offiicial language at school is English, but
the whites which came a century ago from Germany
mostly still speak German. In addition they
speak Zuidafrikaans with their native workers.
Jan van Riebeek over 400 years ago and the Dutch
made a big impact in this most southern of
African lands. They introduced their language
and it never went away again. Of course many
more native languages are spoken amongst the
eleven recognized native peoples of Namibia,
among which the click languages of the bushmen
family including the damara's, the topnaar and
the hottentotten.
When I said something to Johannes, Walter's new
Damara, in Dutch, he looked at me and pointed at
me: "Afrikaan?" I said: "No, Hollander". He did
not understand, so I said: "Van Nederland". He
shook his head. Never in his life did he hear
from Nederland. Is this not a bit crazy, dear
Peter? Or is it funny?
Some of the most important streets have been
renamed and old German names made place for
Fidel Castro Avenue and Robert Mugabe Street. It
shows the political preference of the modern
rulers, sometimes called "black empowerment". The
former President of Namibia, Sam Nujomo, still
being the Chief of the party called SWAPO, is
building a Palace on a hill overlooking the
capital of Windhoek. A gigantic megalomaniacal
contraption like a fortress, too ugly for words.
And too uninteresting to continue dwelling on,
in this story of hunting in a pristine part of
the world, with some of its finest landscapes
and a most interesting kind of nature, between
the great (semi)deserts called the Kalahari and
the Namib. Where adaptation of plants and
animals took place in the deepest of
evolutionary time especially in the vast Namib
of 900 by 300 kilometers of mostly sand dunes up
to 300 meters in height, the highest in the
world. We hunted in the bushveld and the
semidesert north of the Namib more to the west
and closer to the coast.
Now in 2006 it rained even more than in 1969.
The desert was an ocean of grass of various
colours, particularly shining and glimmering in
the wet early morning dew. Namibia did not look
dry and brown, was not a dustbowl this time.
Instead it was Paradise, although the vlakvark
(het wrattenzwijn) was hardly seen, simply
because it was too low to be seen in the high
grasses, the zomergras en het zuurgras amongst
other species. Hakkiebossie bush looked like a
blackgreen low bushforest now, compared to 1998
when I was here for the last time. The bushveld
was green, dense and lush with grazing big
antilopes all over the place.
The animals all looked happy, except the jackal
(de jakhals) which looked scruffy with a skin
disease. Too many, said Walter and therefore an
infectious skin disease eliminating them. A kind
of internal population control? Also except
perhaps some hartebeest and kudu (koedoe)
looking undernourished, perhaps due to the fact
that the grasses grew too fast and were of too
little nourishment? Perhaps also because worms
were known to thrive in their intestines now
with the wet weather. With all dams of the
normally dry rivers full to the brim and the
newly created ones as well.
Here at Hummelshain is the source and the origin
of the black Nossob, which together with the
white Nossob merges later in the bushveld to the
southeast to become the Vereinigte Nossob, which
dies a dry choking death in the deep sands of
the Kalahari Gemsbok National Park where South
Africa and Botswana (formerly Bechuanaland)
border on Namibia. The early black Nossob being
dammed to keep the water longer in the
semidesert. And the high grasses did not need to
be cut for hay. It remained standing as
hay-on-the-stem, nourishment for years to come
for the game and the bees (not English). The
bees with humps due to Brahmin bulls and
particularly adaqpted to the thorny bushveld.
With the shepherds tree or witgat as a small
very-tree-like boom with a good shade and a partly
white bas.
On Monday afternoon at four o'clock we departed
in Holland, at six we reached Germany, at nine
we boarded an LTU plane in Dusseldorf and at
seven the next morning, after a ten hour
comfortable flight and some sleep, we landed in
Windhoek, without any jetlag of course, because
Dutch and Namibian time is the same with
occasionally one hour difference. We live at the
same longitude, the Dutch and the Namibians,
although they live closer to the equator at
lower latitude. Nevertheless it may freeze up
to sixteen degrees celsius at Hummelshain, or so
Walter Sibold told us.
With spring in Holland it was autumn in Namibia,
winter approaching. The nights were cold and in
the morning we needed sweaters or windjacks. In
the midday it was sunny and hot, except the
second day when it was overcast in the morning
without dew on the grasses, but the clouds
dissolved in the powerful sun during the day and
it did not rain like the week before and like it
did in February and March. 565 millimeter in
Hummelshain in the first three months of the
year. Much above the annual average.
From the airport to the farm is one hour by car.
For Walter's father Eugen Sibold it took three
full days with the ossewagen from the farm to
Windhoek, three days to go and three days to
come back. One generation ago and not different
from the times of the voortrekker and the boer,
centuries ago. Main roads with asphalt but most
roads with leveled dirt, stony or sandy. With
many flocks of three to four big tarentaal (funny
name for a wellknown chicken to look up in a
dictionary please, never to be forgotten) and
ten to twenty chicks, now in the breeding season
of most animals. Although autumn, the breeding
season because of the wet period early in the
year. Not for bird hunting now, august and
september being the season for small game and
the Schrotflinte, het hagelgeweer or the shotgun.
For bird lovers among the hunters here are the
species which may be hunted in Namibia, in the
German language only: Felsentaube,
Fleckenflughuhn, Harlekinwachtel,
Hottentottenente, Kapente, Kaptaubchen,
Kapturteltaube, Laufhunchen, Nachtflughuhn,
Namaflughuhn, Nilgans, Perlhuhn,
Rebhuhnfrankolin, Rotschnabelente,
Rotschnabelfrankolin, Senagaltaube,
Schopffrankolin, Swainsonfrankolin, Wachtel und
Witwenente.
This is the time of the big game hunter with a
Winchester hunting rifle and big ammunition such
as the .375 Holland and Holland magnum with a
190 grain bullet. A bullet killing almost every
animal on earth perhaps with the exception of
the elephant. A bullet so heavy it does not fly
in a straight line like the bullets of my .243
shot with the Winchester sporting rifle. A
bullet not to be used over 150 meters,
preferably at 100 meters maximum as we were to
find out soon enough.
Ach beste Peter, laat ik maar met de deur in
huis vallen en je vertellen dat Hans van der
Heijden, mijn reisgenoot, de vuurdoop in Afrika
als grootwildjager goed heeft doorstaan. Zijn
eerste schot ooit - hij is geen jager - was er
een op ongeveer veertig meter op een
wrattenzwijn of vlakvark zoals de Afrikaanders
zeggen. Hier is mijn gedicht voor hem in onze
mooie Nederlandse taal:
De dood van een vlakvark; vuurdoop
in Afrika
Na de eerste bers op wrattenzwijnen
bij een zoel
Trof hij bij de tweede met de punt drie-zeven-vijf zijn
doel
Het vlakvark was minstens zestien
jaar jaar
De oudste keiler van Hummelshain in
het bushveld daar
In de dood een bloedig
gevlekte grauwgrijze romp
De vergeelde slagtanden met brede
basis kort en stomp
Een Weidmansheil en de breuk was der
jagers loon
Dit was de vuurdoop voor Afrika's
nieuwe zoon
Als spoorzoekers hoogst bekwaam en
zeer geschikt
Hebben de Damara's met bewondering
sprekend geklikt
Hier in Okahandja in Walter Sibold's grootwildjacht
Vond Hans zijn
eerste jagersgeluk bij het
vallen van de nacht
Hier begon lang geleden de evolutie
van de bosjesman en zijn jacht
Hier brandde het eerste kampvuur in
heldere sterrennacht
Hier spreken nu nog steeds des
jagers instincten en driften
Hier ook vond ik inspiratie voor
mijn jachtgedichten |
het vlakvark met Hans en Jo
Hans van der Heijden uit Soest, in het bosrijke
hart van Nederland dat wij de Utrechtse
heuvelrug noemen, houdt van de natuur, vooral
van paarden en honden. Zijn favoriete hobby en
tijdverdrijf is de slipjacht met de meute, de
traditionele jacht met paarden op de vos
zoals in Engeland. Dat nu politiek verdeeld is
in twee kampen. Het zou te wreed zijn om een vos
door honden te laten verscheuren en op te eten.
Alsof dit in de natuur niet de aller gewoonste
zaak van de wereld is. De mensheid is van God
los in zijn (on)begrip van de natuur, de strijd
om het bestaan, de macht van de sterkste, de
wreedheid van het roofdier ten opzichte van het
prooidier.
Nog twee of drie meutes handhaven in
Nederland de traditie, de belangrijksten in
Soest en omgeving en in Leusden en omstreken.
Terwijl de rijkste die van wijlen Prins Bernhard
hier in Leusden was, is de armste die waar Hans
bij hoort. Arm wordt hierbij gehanteerd als een
zeer rekbaar begrip, want ieder lid dient een
eigen paard te hebben dat in goede conditie mee
kan doen aan de zaterdagse slipjachten door heel
het land en daarbuiten. Voor ons Limburgers is
die van Mheer onder Maastricht de bekendste en
daar doet Hans ook aan mee.
Hans was een whipper in die gezeten op een
paard in rode jas, een lange whip hanterend,
behendig en snel achter de hondenmeute
moest meerijden en moest voorkomen dat de honden
het slipspoor - van een in vossedrek en urine
gedrenkte, zwaar meurende lap dus - kwijtraken
en achter een kruisende haas aan gaan of een ree
dat daar loopt of zich verbergt. De
slippentrekkers twee aan twee en dus acht in
totaal na vier keer een nieuwe slip te trekken
zijn onderdeel van de mankracht. De
belangrijkste daarvan en in vaste dienst met
jachtwoning en hondenkennel van de meuteleden is
de houndsman - of is het huntsman Hans? - die
de honden houdt, opvoedt en traint. Tientallen
honden van het Kerry Beagle ras uit Ierland bij
de meute van Hans.
En Hans was met me meegegaan naar Namibië en
wilde wel jagen. Uit een schot op een kartonnen
doos met een witte kring erop aan een boom op
pakweg honderd meter bij de farm van Walter
bleek dat Hans een fantastische schutter was en
net zo goed als ondergetekende want onze schoten
zaten maar vijf centimeter naast de roos, dat
van mij iets hoger aan de rechterkant dan dat
van Hans. Genoeg was genoeg vond Walter. Het
moest lukken en de eindstand zou worden: voor
Hans drie kee raak van zeven schoten en voor mij
twee keer raak van vijf schoten. Eerlijk gezegd
een bedroevende prestatie, zeker van mij, die
tot nu toe in Namibië acht dieren schoot (een
kudu, twee oryx, een hartebeest, twee
wrattenzwijnen, een hyena en een struisvogel) en
maar een keer miste. Tot zover het slechte
nieuws.
Na het vlakvark van de eerste avond was het de
tweede dag moeilijker. Het was volledig bewolkt,
nat en kil. De dieren bleven liggen in de
dekking en liepen nauwelijks rond om te eten.
Het was een matig begin en het noopte mij die
avond nog onderstaand enigszins
pessimistisch gedichtje te schrijven:
|
Fur Koedoes jung und alt war es
Heute zu kalt Die Koedoes sind
verschwunden
Wir haben Sie nicht gefunden
Im hohen Grass hineingelegt
Haben Sie sich nicht bewegt
Der Wind war viel zu kalt
Fur Koedoes jung und alt
Zu viel Wolken uber Hummelshain
Nicht genugend Sonnenschein
Jetzt konnen Wir nur nocht traumen
Von Koedoes stark als Baumen
Jetzt warten Wir einen Weil
Fur's nachste Waidmannsheil
|
Ik ging ziek, zwak en misselijk naar Namibie en
had niet gedacht dat ik het in me had om met
O.B. Bommel te spreken. Maar ik was zo goed
niet, zo ziek nog niet, of ik moest bersen.
Bersen als een dier met zijn drieen, Walter
voorop, de gek zelf in het midden en een Damara
erchter, de volgende voetstap altijd in die van
de voorganger en als een drieeenheid door het
veld. De Damara gaf me voortdurend duwtjes in de
rug om als een schaduw foor het veld te sluipen
en niet achterop te raken. Want dat was de enige
manier om een prooi te benaderen zonder dat die
argwaan kreeg. En dan nog lukte het niet in acht
van de tien keer. De beesten van het bushveld
waren behoorlijk op hun qui vive en binnen
honderd meter waren ze weg voordat je het in de
gaten had.
Misschien was het wel door de zorgen van
Katharina dat mijn benen weer sterk werden. Want
zij wees me op mijn gedichtje uit 1997 in het
gastenboek dat ik opschreef na een gesprek met
Walter's oude Moeder. Ik meen zelfs dat het een
gedicht van haar was:
Millipap
Millipap macht die Beine schlap
Kase mit Kwark
Macht die Beine stark
Kwark alleine
Macht aber krumme Beine |
Hoe dan ook ik werd met de dag minder stijf en
begon te lopen als een spreekwoordelijke kievit,
in het Afrikaans kiewiet. Met een gebruinde huid
van niet met baard bedekt gezicht en de
bovenkant van de handen. Nou ja, de vellen
hingen een tijd lang van mijn neus want ik had
niet genoeg gesmeerd met beschermingsfactor
honderd of zoiets. Dus het zonnetje was
behoorlijk sterk. Maar goed, ik ging als een
wrak en kwam terug als een herboren man zonder
merkbare spierzwakte.
Toen stond daar de oude gouden koedoe en het was
de beurt aan Hans om het dier binnen te brengen.
Vanuit het bakkie hoorde ik het schot en de
inslag, maar de koedoe lag niet. Hij was er
tussenuit. Angeschweitz zeggen de Duitsers, wij
zeggen ziek geschoten. Veel donker bloed en een
botsplinter werd gevonden op de plaats waar het
dier aangeschoten werd. Het spoorzoeken kon
beginnen. De Damara's Petrus en Johannes moesten
nu laten zien wat ze waard waren, samen met
Walter, zelf een goede spoorzoeker. Hans ging
mee, ik bleef in het Bakkie. De duisternis viel,
maar de koedoe was en bleef weg. De volgende
morgen moest het spoorzoeken hervat worden vanaf
het punt waar 's avonds gestopt werd.
Het werd een lange lijdensweg voor de grote
koedoe want hij was niet doodgegaan in de nacht
en in de morgen was hij opgestaan met de geuren
van de achtervolgende mens en hond - Max de
ruwharige teckel - in zijn neus. Het bloedspoor
was weg, het bloed gestold. Maar het kwam terug
nu het dier van liggen tot vluchten keer op keer
voor de wind weg liep. Een kudde zebra's kruiste
het spoor (Hans vertelde het me later en op dat
moment liepen de koude rillingen langs zijn rug,
het was zijn mooiste uur als nieuwbakken jager).
Een groep gemsbokken of oryx liep er ook door
heen. Petrus zag het kleinste bloeddruppeltje op
een grasspriet. Drie uur lang werd het dier
achtervolgd toen Walter het zag en met een
volmantelpatroon van achteren doodschoot, met
zijn tweede geweer zonder kijker. Een kapitaal
dier maar helaas niet geschoten zonder
collateral damage om met George W. Bush te
spreken. Het dier had al lichte koorts. Met de
lier werden zijn 300+ kilo's op het bakkie
gehesen.
Ballade voor een gouden koedoe
Met blinkende gedraaide stangen van
hoorn
Met bruinrode vlekken in de
wijdgespreide oren
De ogen glinsterend bij het spiedend
speuren
De neusvleugels trillend van vreemde
geuren
Hebben de jagers de koedoe zien
staan in het bushveld
En waren de uren van het statige
beest geteld
De passie en het schot waren niet
meer te vermijden
Op een dier zo groot als een paard
maar niet te berijden
Voor Hans de schutter was dit de
tweede vuurdoop in het bushveld
De koedoe sprong op na het schot
maar was niet geveld
Met Walter en de Damara's begon de
lange bers
Het zweetspoor was dik en donker en
nog vers
De koedoe zekerde keer op keer en
bleef lang sterk
Het spoorzoeken was geen gemakkelijk
werk
Door zebra's en hartebeesten af en
toe gestoord
Vluchtte de koedoe voort naar
verder oord
De avond was te snel gevallen het
werd nacht
De dageraad moest worden afgewacht
De jakhalzen waren niet ver weg
altijd alert
Nu de schemering viel en het donker
werd
De lijdensweg van de kapitale koedoe
bij dageraad werd lang
Van de geuren van mens en hond was
hij angstig en bang
Hij stond op rende verder en vleide
zich weer terneer
Niet een keer maar keer op keer wel
tien keer
Het mocht na urenlange
spoorzoektocht niet baten het dier
werd moe
De lijdensweg kwam langzaam ten
einde voor de grote koedoe
Het genadeschot door Walter kwam van
achteren onvermoed
Het maakte een eind aan het lijden
en de rampspoed
Van de jacht door de bosjesman
verschilt het in wezen niet
Die zijn pijl met het gif van de
rups onder kanniedood schiet
Die zijn dier vaak slechts verwond
en dan zoeken moet
En die slechts oogsten kan als hij
dat goed doet |
Hans en Jo met koedoe
Waarbij ik aanteken beste Peter dat we op weg
naar huis met de koedoe in het bakkie een nieuwe
kans kregen en nu was het mijn beurt. Het gouden
hartebeest stond weliswaar ver maar niet te ver
althans dat was de gedachte toen Walter me vroeg
te schieten. Het stond schuin met de kop naar
voren op pakweg honderdvijftig meter en ik
schoot er langs, waarschijnlijk onder zijn hals
door omdat de zware kogel te veel gezakt was en
ik te laag aanhield. Hoe dan ook we sprongen uit
de auto en bersten achter het dier aan dat in
het hakkiebossie zat. Het werd gevonden en het
tweede schot op ongeveer zestig meter was goed
raak, weliswaar erg laag en net voor de voorpoot
maar wel dwars door het hart. Het hartebeest
heeft het nooit geweten, het stortte ter aarde,
sloeg nog een paar keer met de achterbenen en
lag voor eeuwig stil.
Mijn eerste kill deze keer en een prachtige
trofee. Hij kon nog maar net in het bakkie
erbij, nu volgeladen met vierhonderd kilo vlees.
Jo met hartebeest
Hummelshain ligt iets ten noordoosten van
Windhoek richting Botswana en de grensplaats
Gobabis. Van daaruit vertrokken we voor twee
dagen jacht naar een tweede farm van Walter die
Kaltenhausen heet en van de Dresselhaus familie
is, Werner en Dorothea. Die verblijven daar zelf
alleen in het weekend en zouden ons ontvangen en
het eten regelen. Deze Farm ligt veel meer naar
het westen richting Swakopmund maar honderd
kilometer boven de noordgrens van de Namib en de
Kuiseb rivier. Het is hier droger dan in het
binnenland in het Okahandja district en er wordt
gesproken van halfwoestijn. Maar ook hier had
het overvloedig geregend en kon men nu beter
spreken van een graswoestijn met hier en daar
een struik of boom. Savanneachtig aspect.
A striking small bushlike tree in the
Kaltenhausen area is the kanniedood. I did not
know the tree but the neighbour of Kaltenhausen, Ingo
Gladis, explained that this tree is called
cannotdie because the Voortrekkers found out
that planting a piece of the stem of the tree
leads to roots and a vital new tree. They used
to plant them in a wide circle which, next year,
yielded a kraal protected from wild animals. The
tree is of the Burseraceae family or the group
of plants which yields myrrh, the incense
brought to Christ the child in Bethlehem by one
of the three Kings. It is a resin from
Commiphora myrrha from the Arabian desert. In
Southern Africa there are about forty species of
which twenty occur in Namibia, often typical for
a certain area, such as Commipora damara, C.
namib, C. kaoko, C. namaqua etc. Two species
seem to occur at Kaltenhausen according to
Werner Dresselhaus.
Hunting in Kaltenhausen is not as easy as it is
in Hummelshain. The game can see you come from
from a great distance due to the openness of the
veld. The teraain is not completely flat but
hilly with many klipjes from where the large
game animals post to secure safety. The
fourwheel drive can go through the terrain
almost every place except the usually dry
gullies. So the chase is one of driving in the
car and alternatively wlking on foot from cover
to cover. There are mountains, often isolated
mountains in the back of the terrain and towards
the huge Farm of Ingo which encompasses 28.000
hectare and takes ten hours to drive along
the borders.
Zwischen Karibib und die Namib
Von Hummelshain mit Sibold und Hans durch
die Stadt Karibib
Richtung Kaltenhausen nicht weit von
die Wűste der Namib
Eine flache grune Halbwuste jetzt
mit nackten Bergen hier und da
Ist die schöne freie Wildbahn der
Himmel auf Erde nah
Kameeldoring anabaum und kanniedood
sind die Baume
Springbok blesbok und wildebeest die
Tiere unsere Traume
Eine Kugel hat gereicht furs goldene
Wildebeest
Eine auch fűrs kleinere Springbok
beest
Die Jagd ist schon in kurzer Zeit zu
Ende gekommen
Wir haben von der Natur zwei Tiere
mitgenommen
Wir gehen in unserem Heimat die
Niederlande zurűck
In die Erinnerung bleibt das
Namibische waidmannsgluck
|
Kaltenhausen is almost 7000 hectares and in part
quite sandy and with different grass species
from the Hummelshain in the bushveld to the east.
It took quite a while before Walter had singled
out an animal to be hunted. A blue wildebeest
also called a striped gnu (gnoe). Old males of
this species get expelled from the herd and
create and maintain their own territories around
the herd, staying at a safe distance from the
angry young and stronger males in the herd. So a
lone animal is virtually always an old bull and
Walter found the largest of them all. A huge
dark beast which was extremely wary and cunning
and very hard to approach.
It was almost impossible to approach within
hundred or even hundredfifty meters as the
animal always took the high ground securing the
space behind him. He spotted the car, he heard
the car noise, he saw the hunters walking and
ran away out of sight so we had to start all
over again. It took almost ten times before we
finally were within hundredtwenty meters from
the animal, now accompanied by two wildebeest
of a second much lighter species in this area of
Namibia. While the motor was kept running
Walter, myself and Petrus left the car and
started the chase on foot. At about eighty
meters from behind a bush I finally got my
second chance (the first one I missed) and shot
the animal straight through the heart. In
contrast to the hartebeest which fell without a
step, the blue wildebeest being stronger and
over two times the weight of a hartebeest,
jumped up, turned around in circles, ran fifty
meters and fell dead to the ground.
Jo, Walter en de Damara’s met de gnoe
It was not only a golden trophy, but so old
and large that according to Walter it may appear
in the record books of his country for hunting
trophies of its kind. A magnificent old bull and
to our surprise totally blind in the left eye.
The horns were formidable and scarred from
fights and old age. It was my second and last
kill and I felt indeed like Hemingway in the
good old days of safari hunting.
The companionship at night during the dinner
prepared by Dorothea was excellent with Ingo
Gladis, Werner Dresselhaus' neighbour,
announcing leopard hunts on his Farm in June
with two Americans. He lives alone on his vast
terrain and Walter offered help with the
professional hunting. Leopard hunting is
the only one which is dangerous because a
wounded leopard will rather charge than walk
away. At the dinner under a roof outside there
were more insects than I ever saw before. Huge
numbers of beetles, grasshoppers, mantis and
night butterflies of all kinds flew around the
table. It was eery and it showed how much alive
a semidesert becomes after some good rains. Also
to be seen in the fields with many beautiful
wildflowers now.
The next morning I stayed at home to make my
poems for the week while Hans went out and shot
the fifth golden trophy, a remarkably beautiful
and strong springbok. He was delighted and his
was also the last animal of the week to be
killed. So in total we shot five golden trophies
and two of the animals were as the Germans say
Hegeschusse, "good" kills, of animals which
would not have survived much longer in the harsh
and competitive world of nature.
Hans met de springbok
|
Ode aan een blauw Wildebeest
De immense kuddes op de
savannes van Kenia
Vredig grazende gnoes als symbool
van Afrika
Trekkend door de gevaarlijke
krokodillenrivier
Waren op mijn netvlies gebrand maar
ver van hier
Hier in het land van de Kalahari en
de Namib
Hier in de nu grazige graswoestijnen
van Karibib
Hier jaagde ik op het blauwe
wildebeest
Hier vierde ik mijn mooiste
jagersfeest
Oude bullen worden door de kuddes
verstoten
Ze blijven in de buurt van hun
soortgenoten
Ze vormen territoria rond hun
gezamenlijke kroost
Slechts dit is in hun ouderdom hun
schrale troost
De ouden blijven op gepaste afstand
van elkaar
Wie weet helpen ze nog tezamen bij
dreigend gevaar
Wie weet wat er in hun hersenen
speelt
Wie weet hoeveel liefde en leed ze
hebben gedeeld
De halfblinde was een gouden gnoe
groot en sterk
Van koptrofee tot schouder tot
schoftig achterwerk
Hij was slim en uitgekookt en nog
immer snel
Hij zag de jager komen en herkende
hem wel
Nog was daar het gebrom van dat
grote vierkante dier
Weer waren daar de tweebenige
stippen nu bijna hier
Ze kwamen geluidloos en onzichtbaar
naar hem toe
Hij schrok nog een keer wakker
werd daarna dodelijk moe
Hij zal worden opgetekend in de
annalen van Namibia
Hij is het ultieme symbool van de
jacht in Afrika
Hij leefde nog in uitgestrekte vrije
wildbaan
Niemand die hem ooit zei waar hij
moest gaan
|
Beste Peter,
Ik laat het bij deze climax van een prachtige
week in Namibia's mooie natuur, een frisse
natuur in bloei deze keer. Met nog steeds
massale aantallen grote antilopen en ander wild
en groeiende populaties van roofdieren zoals het
jachtluipaard. Met de mooiste vogels van de
wereld. Met prachtige planten, bloemen, struiken
en bomen. Alles, gedurende een schier eindeloze
evolutie, aan elkaar aangepast en nog vrijwel
hetzelfde als miljoenen jaren geleden. Met hier
en daar wat mensen. God wat een contrast met
Nederland. Nederland is vol, Namibië is leeg.
Met vriendelijke groeten,
Jo
|
